wtorek, 17 marca 2009

Historia pewnej miłości

Powiedziała żebym spierdalał, więc spierdoliłem. Natychmiastowo, bez walki. Podświadomie byłem już chyba na to gotów. Czułem, że tak będzie. Tego feralnego dnia przyszła do mnie wyjątkowo punktualnie. To już dało mi do myślenia. Pamiętam, miała założone moje ulubione buty – czarne trampki w białe grochy. Siadła swym ze wszech miar oryginalnym i wyjątkowym tyłkiem Levisa na mojej kanapie i powiedziała, że jest tylko na chwilę, że nic nie podawać, nie proponować bo nie ma czasu. Krótko, po żołniersku, w przelocie. Jak ten ostatni frajer przystałem na to, nic nie mówiłem. Tylko siedziałem naprzeciw jej i nic. Nastała taka cisza. Niezręczna. Ja spojrzałem na zegarek, ona w telefon i to ją pobudziło, dostała ataku nagłej odwagi. Teraz jak o tym myślę to kojarzę fakty. Co jak co, ale telefon to ją zawsze pobudzał do działań. „Chodźmy prędzej, szef dzwonił”, „Śpiesz się, zaraz musimy być u Kasi, napisała, że czeka”. Kurwa, jaki ja byłem wtedy naiwny i głupi, że mi to nic do myślenia o przyszłości nie dało, o tym jak ona sobie życie wyobraża. I tak siedzimy, ktoś jej wysyła smsa, że ma się streszczać, więc ona to robi. Ma ten swój atak. Widzę jak się w sobie zbiera, by ująć to wszystko w najdelikatniejszy sposób. Mówi coś o miłości co jest prawdziwa, ale przemija, coś o czasie i przyjaźni, jeszcze dużo rzeczy mówi, ale tego już nie pamiętam. Nie jesteśmy kompatybilni, mówi jedno, słyszę co innego. Słyszę jak mówi „do widzenia skurwysynu, spierdalaj chuju”. Potem są jakieś łzy – nie moje, jakieś zdjęcie mi oddaje, które mnie teraz całkowicie jebie. Mówi, że mi życzy szczęścia. Tutaj nie wytrzymuję i jednak coś mówię, choć miałem nadzieje, że uda mi się dotrzymać niemej klasy do końca. Ale nie, widać jeszcze do tego nie dojrzałem i wysyłam ustny, formalny, oficjalny list z zapytaniem. „Z kim się spotykasz? Kto ci wysłał tego smsa co Ci tyle odwagi dodał?” – pytam jak wszyscy pytają w takich sytuacjach. Sięgam dna, ale trudno, lepiej wiedzieć co jest grane. Tutaj następuje scena, gdy główna bohaterka patrzy na mnie jakbym co najmniej zajebał jej siostrę. Zwolnienie akcji, gra pauzą, cisza, twarz się odwraca, widzę złość, nieoczekiwanie podrywa się do wyjścia, bezkompromisowo trzaska drzwiami. Na dowidzenia krzyczę spierdalaj. Koniec historii pewnej miłości. The end, napisy końcowe. Zostaje sam w mieszkaniu, które jest nagle najnudniejszym miejscem miasta.

niedziela, 15 marca 2009

Wiosna, ach to ty

Zgodnie z odwiecznymi prawami natury idzie wiosna. Można się było tego spodziewać co też wszyscy uczynili. Tak więc nikogo tu nie zaskakuje. I dobrze. Bo wiosna to winien być gość wyczekiwany, a nie wręcz przeciwnie.

Idzie wiosna, a więc czas rozkwitu tego co zielone i nie tylko. Dla przykładu nagle rozkwita sprzedaż odzieży na ten okres przeznaczonej. Rzecz w dobie kryzysu nieoceniona i daj Boże zbawienna.

Poza tym poeci mawiają, że na wiosnę kwitnie miłość co brzmi pocieszająco. Szczególnie w kontekście politycznym, gdzie jak pewien polityk celnie zauważył miłość należy raczej uprawiać a nie o niej mówić.

I na koniec kwestia najważniejsza. Gdy już wszystko zawiedzie i ani kryzys nie ustąpi, ani miłość w polityce nie zakwitnie zawsze będzie można udać się na wreszcie zieloną trawkę. I niekoniecznie w celu palenia, a zwykłego, tak ludzkiego, odpoczynku. Tam nas kryzys nie dopadnie, polityka tym bardziej. I wszystko będzie jak należy. Czego sobie i Wam życzę. Serdecznie.

Pete Doherty - Grace/Wastelands

Rock'n'roll to religia, a religie potrzebują ikon. Sid Vicious nie żyje, Morrison i Joplinka też. Nawet Cobain się okopał. Ostał się jeden: Pete Doherty. Dla mnie ostatni heros tej wyniszczającej mitologii. W przerwie między jednym a drugim odwykiem, pomiędzy jednym jointem a drugą kreską Pete coś zagrał. Zagrał po raz pierwszy na własne konto, bo solowo. Miałem spore nadzieje wobec tego albumu. Grace/Wastelands, bo tak się nazywa, niczym jednak nie zaskakuje. Nie zaskakuje, ale nie zawodzi. Jest tak jak zwykle - smutliwy urok. Szkoda tylko, że całość nie zapada w pamięci nazbyt długo. Ale może trzeba czasu, może trzeba cierpliwości, może wtedy to się zmieni. Może tak, bo zazwyczaj tak jest z geniuszami. A tym Pethe Doherty na swój sposób jest.

Cyfrowy styl życia

Długo na to czekałem. 5 lat. Sporo się w tym czasie zmieniło i działo. 5 lat temu byłem w gimanzjum a dziś na studiach. To duża różnica. 5 lat czekałem i jeszcze tydzień poczekam. Za tydzień nowy album Jarka - Sidneya - Polaka. Słyszałem już trochę nowego materiału i wiem, że będzie dobrze. Prawdopodobnie sukces medialny nie zostanie powtórzony, ale nigdy przecież o to nie chodziło. Niedługo wszystko się wyjaśni.

Nowa formuła

Nastąpiły tzw. pewne okoliczności, w wyniku których zmieniam koncepcje bloga. Czysto publicystyczna część mojego pisania znalazła ujście w bardziej staroświeckich środkach, co skutecznie przyczyniało się do śmierci tego internetowego tworu. Postanowiłem jednak reanimować trupa zmieniając formułę tej strony. Odtąd będzie luźniej, krócej i kulturalniej. O muzyce, o filmie, o książkach i tego typu nieistotnych rzeczach. I Bóg wie o czym jeszcze. Do napisania.

piątek, 13 lutego 2009

Błędy kardynalne

Odkąd, chcąc nie chcąc, przestałem interesować się polityką nabrałem do niej innego stosunku. Śledząc na bieżąco wszystkie wydarzenia związane z rządem, parlamentem i innymi tego typu tworami łatwo o przekonanie, że są to sprawy najważniejsze na świecie a już na pewno w Polsce. A to błąd, do tego ten z serii kardynalnych.

Przez wieki utwierdziło się społeczne przekonanie, że władza sprawowana jest gdzieś tam, daleko, daleko, za siedmioma górami, rzekami, lasami, do tego odgraniczona fosami, czyli generalnie w Warszawie a nadmiar złego w Sejmie, czyli już tragicznie źle, bo tam czuwa straż marszałkowska i bacznie pilnuje, by nikt niepowołany się nie przedostał. Kolejny błąd, niemniej kardynalny.

Ogólnoświatowo podchodząc do problemu błędów tych dałoby się uniknąć, gdyby tylko cofnąć nas wszystkich do czasów sprzed Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Podchodząc do problemu nieco bardziej lokalnie dałoby się uniknąć tych błędów, gdyby cofnąć nas wszystkich do czasów sprzed Okrągłego Stołu. I tutaj błąd trzeci – czasu nie można cofnąć.

Polecam więc wszystkim odwrócenie, na dobry początek choć na chwilę, wzroku sprzed ekranu telewizora, wszelkich debat i sporów, kłótni i obrad sejmowych. Wzrok ten radziłbym zagospodarować w wyjrzenie zza okna, czy może nie warto by odśnieżyć wspólny chodnik, bo pora zimowa. Można też zatroszczyć się z sąsiadem o odmalowanie klatki schodowej czy naprawienie piaskownicy dla dzieci.

Uczciwe wykonanie pracy tego typu przynosi owoce dwojakie. Po pierwsze dobitnie przekonuje, że władza faktyczna sprawowana jest w naszych rękach. Świat polityki wyda się nagle błahy i śmieszny. Po drugie, co ważniejsze, jakość naszego życia ulegnie namacalnemu polepszeniu dzięki czemu będziemy milsi, weselsi i szczęśliwości. Tutaj już błędu nie dostrzegam.

środa, 11 lutego 2009

Konfrontacja

W życiu każdego człowieka nadchodzi moment tak zwanej weryfikacji - często brutalnej. Los zmusza nas wszystkich od czasu do czasu do skonfrontowania własnego wyobrażenia o własnej wiedzy z wyobrażeniem cudzym na ten sam temat. Abstrahując od wyniku tej konfrontacji całe to zajście jest mocno czasochłonne. Na szczęście jak wszystko ma też tendencje do przemijania – co też właśnie się stało. Mogę więc wrócić do normalnego porządku dnia i nocy co, jak mam nadzieje, zaowocuje wkrótce kontynuacja bloga.