niedziela, 15 marca 2009
Wiosna, ach to ty
Idzie wiosna, a więc czas rozkwitu tego co zielone i nie tylko. Dla przykładu nagle rozkwita sprzedaż odzieży na ten okres przeznaczonej. Rzecz w dobie kryzysu nieoceniona i daj Boże zbawienna.
Poza tym poeci mawiają, że na wiosnę kwitnie miłość co brzmi pocieszająco. Szczególnie w kontekście politycznym, gdzie jak pewien polityk celnie zauważył miłość należy raczej uprawiać a nie o niej mówić.
I na koniec kwestia najważniejsza. Gdy już wszystko zawiedzie i ani kryzys nie ustąpi, ani miłość w polityce nie zakwitnie zawsze będzie można udać się na wreszcie zieloną trawkę. I niekoniecznie w celu palenia, a zwykłego, tak ludzkiego, odpoczynku. Tam nas kryzys nie dopadnie, polityka tym bardziej. I wszystko będzie jak należy. Czego sobie i Wam życzę. Serdecznie.
Pete Doherty - Grace/Wastelands
Cyfrowy styl życia
Nowa formuła
piątek, 13 lutego 2009
Błędy kardynalne
Odkąd, chcąc nie chcąc, przestałem interesować się polityką nabrałem do niej innego stosunku. Śledząc na bieżąco wszystkie wydarzenia związane z rządem, parlamentem i innymi tego typu tworami łatwo o przekonanie, że są to sprawy najważniejsze na świecie a już na pewno w Polsce. A to błąd, do tego ten z serii kardynalnych.
środa, 11 lutego 2009
Konfrontacja
W życiu każdego człowieka nadchodzi moment tak zwanej weryfikacji - często brutalnej. Los zmusza nas wszystkich od czasu do czasu do skonfrontowania własnego wyobrażenia o własnej wiedzy z wyobrażeniem cudzym na ten sam temat. Abstrahując od wyniku tej konfrontacji całe to zajście jest mocno czasochłonne. Na szczęście jak wszystko ma też tendencje do przemijania – co też właśnie się stało. Mogę więc wrócić do normalnego porządku dnia i nocy co, jak mam nadzieje, zaowocuje wkrótce kontynuacja bloga.
sobota, 3 stycznia 2009
Mickiewiczowszczyzna
Wtem Bóg z Mojżeszowego pokazał się krzaka,
Spojrzał na te krzyczące i zapytał: "Jaka?"
Nie trzeba być bacznym obserwatorem życia społecznego by dostrzec jak często wracamy do przeszłości i szukamy w niej pocieszenia i usprawiedliwienia. My - potomkowie Mieszka I, zawsze pokrzywdzeni przez zdradzieckich sojuszników i wrogich nieprzyjaciół stawać musieliśmy do nierównej walki z siłami ciemności. Nam wbijano nóż w plecy, ale my niczym Chrystus zawsze nieśliśmy swój krzyż do końca. Polski naród, przedmurze chrześcijaństwa, przez Boga jedynego wybrany i umiejscowiony pośród zaborczych sąsiadów miał ocalić Europę przed poganami i komunistami.
To nasi chłopcy wybiegli w pamiętnym roku 73 na pożarcie lwom walcząc o wszystko i przeciw wszystkim. To nasi chłopcy tam – na wielkim Wembley – pokazali całemu światu, że z Polską zadzierać nie należy. To nasz Janek Tomaszewski upokorzył pewnych siebie i aroganckich Anglików. To my rok później na Mundialu pokazaliśmy jak należy grać w piłkę i tylko, gdyby nie kolejny podstęp pogodowy cwanych Niemców wygralibyśmy puchar. Bo on się nam należał, ale graliśmy na wrogiej ziemi i przy wrogiej pogodzie. Ale i tak każdy w Polsce wie, że to my byliśmy moralnymi zwycięzcami.
To tylko czubek góry lodowej widoczny prawie co roku przy okazji coraz to nowych - przegranych oczywiście - meczy polskiej reprezentacji z Anglią czy Niemcami. 1974 jest jeszcze całkiem świeżym wspomnieniem bo potrafimy uciec i dalej w przeszłość. 1410, Grunwald, najważniejsza bitwa w dziejach Polski. Ile razy będziemy jeszcze do niej wracać? 1683 – odsiecz Wiedeńska, 1808 - bitwa pod Somosierrą, 1944 - czerwone maki pod Monte Cassino. Zgoda, wszystkie te wydarzenia to naprawdę piękne i często spektakularne sukcesy Polski. Zgoda też, że nie wolno o nich zapominać. Powiem więcej, należy je wspominać i uczyć o nich w szkołach.
Problem zaczyna, gdy budujemy na tej historii swoją cierpienniczą postawę, w dodatku mocno megalomańską. Poczucie własnej wartości wynikające z kompleksów nijak pomóc nam może w budowaniu nowej Polski, gdzie wszystko zależy od nas a nie od zaborców. Jak długo można tłumaczyć wszelkie niepowodzenia historycznymi uwarunkowaniami? Brukamy naszą historię wracając do niej co rusz tak naprawdę szukając alibi i usprawiedliwień a nie prawdziwej dumy. Przez te 200 lat wmawiano nam poczucie wyższości a końcowo popadliśmy w kompleksy niższości. Wywalczyliśmy wolność w najpiękniejszy sposób jaki widział świat bo bezkrwawy. To co jednak stać się miało początkiem nowej drogi stało jej końcem. Bo tych sił naszego zrywu nie starczyło na nic więcej. Jak zdesperowany długodystansowiec dobiegliśmy pierwsi do mety maratonu wolności i padliśmy na ziemię. Nie starczyło nawet sił by odebrać nagrodę a już czekały następne, niemniej ważne biegi do wygrania.
Czekam na czasy, gdy pozostawimy to wszystko za sobą. W światku piłkarskim funkcjonuje takie powiedzenie: „jesteś tak dobry jak twój ostatni mecz”. Może się mylę, ale ostatni mecz Polaków miał miejsce całkiem niedawno a nie w roku 74. Żyjemy w niezwykle szybkich czasach, gdzie co 10 lat a nie jak dawniej co 100 lat dokonuje się rewolucja technologiczna. Cały świat patrzy przed siebie i szuka tam wyzwań. Polska jest sporym krajem w sercu Europy a zachowuje się jakby była mała wysepką na krańcu świata. Babrzemy się w przeszłości i żyjemy mrzonkami o dawnej świetności, gdy lista problemów i pilnych spraw do wykonania ciągle rośnie i rośnie. Zegar tyka, przepaść się powiększa.