niedziela, 15 marca 2009

Pete Doherty - Grace/Wastelands

Rock'n'roll to religia, a religie potrzebują ikon. Sid Vicious nie żyje, Morrison i Joplinka też. Nawet Cobain się okopał. Ostał się jeden: Pete Doherty. Dla mnie ostatni heros tej wyniszczającej mitologii. W przerwie między jednym a drugim odwykiem, pomiędzy jednym jointem a drugą kreską Pete coś zagrał. Zagrał po raz pierwszy na własne konto, bo solowo. Miałem spore nadzieje wobec tego albumu. Grace/Wastelands, bo tak się nazywa, niczym jednak nie zaskakuje. Nie zaskakuje, ale nie zawodzi. Jest tak jak zwykle - smutliwy urok. Szkoda tylko, że całość nie zapada w pamięci nazbyt długo. Ale może trzeba czasu, może trzeba cierpliwości, może wtedy to się zmieni. Może tak, bo zazwyczaj tak jest z geniuszami. A tym Pethe Doherty na swój sposób jest.

Cyfrowy styl życia

Długo na to czekałem. 5 lat. Sporo się w tym czasie zmieniło i działo. 5 lat temu byłem w gimanzjum a dziś na studiach. To duża różnica. 5 lat czekałem i jeszcze tydzień poczekam. Za tydzień nowy album Jarka - Sidneya - Polaka. Słyszałem już trochę nowego materiału i wiem, że będzie dobrze. Prawdopodobnie sukces medialny nie zostanie powtórzony, ale nigdy przecież o to nie chodziło. Niedługo wszystko się wyjaśni.

Nowa formuła

Nastąpiły tzw. pewne okoliczności, w wyniku których zmieniam koncepcje bloga. Czysto publicystyczna część mojego pisania znalazła ujście w bardziej staroświeckich środkach, co skutecznie przyczyniało się do śmierci tego internetowego tworu. Postanowiłem jednak reanimować trupa zmieniając formułę tej strony. Odtąd będzie luźniej, krócej i kulturalniej. O muzyce, o filmie, o książkach i tego typu nieistotnych rzeczach. I Bóg wie o czym jeszcze. Do napisania.

piątek, 13 lutego 2009

Błędy kardynalne

Odkąd, chcąc nie chcąc, przestałem interesować się polityką nabrałem do niej innego stosunku. Śledząc na bieżąco wszystkie wydarzenia związane z rządem, parlamentem i innymi tego typu tworami łatwo o przekonanie, że są to sprawy najważniejsze na świecie a już na pewno w Polsce. A to błąd, do tego ten z serii kardynalnych.

Przez wieki utwierdziło się społeczne przekonanie, że władza sprawowana jest gdzieś tam, daleko, daleko, za siedmioma górami, rzekami, lasami, do tego odgraniczona fosami, czyli generalnie w Warszawie a nadmiar złego w Sejmie, czyli już tragicznie źle, bo tam czuwa straż marszałkowska i bacznie pilnuje, by nikt niepowołany się nie przedostał. Kolejny błąd, niemniej kardynalny.

Ogólnoświatowo podchodząc do problemu błędów tych dałoby się uniknąć, gdyby tylko cofnąć nas wszystkich do czasów sprzed Wielkiej Rewolucji Francuskiej. Podchodząc do problemu nieco bardziej lokalnie dałoby się uniknąć tych błędów, gdyby cofnąć nas wszystkich do czasów sprzed Okrągłego Stołu. I tutaj błąd trzeci – czasu nie można cofnąć.

Polecam więc wszystkim odwrócenie, na dobry początek choć na chwilę, wzroku sprzed ekranu telewizora, wszelkich debat i sporów, kłótni i obrad sejmowych. Wzrok ten radziłbym zagospodarować w wyjrzenie zza okna, czy może nie warto by odśnieżyć wspólny chodnik, bo pora zimowa. Można też zatroszczyć się z sąsiadem o odmalowanie klatki schodowej czy naprawienie piaskownicy dla dzieci.

Uczciwe wykonanie pracy tego typu przynosi owoce dwojakie. Po pierwsze dobitnie przekonuje, że władza faktyczna sprawowana jest w naszych rękach. Świat polityki wyda się nagle błahy i śmieszny. Po drugie, co ważniejsze, jakość naszego życia ulegnie namacalnemu polepszeniu dzięki czemu będziemy milsi, weselsi i szczęśliwości. Tutaj już błędu nie dostrzegam.

środa, 11 lutego 2009

Konfrontacja

W życiu każdego człowieka nadchodzi moment tak zwanej weryfikacji - często brutalnej. Los zmusza nas wszystkich od czasu do czasu do skonfrontowania własnego wyobrażenia o własnej wiedzy z wyobrażeniem cudzym na ten sam temat. Abstrahując od wyniku tej konfrontacji całe to zajście jest mocno czasochłonne. Na szczęście jak wszystko ma też tendencje do przemijania – co też właśnie się stało. Mogę więc wrócić do normalnego porządku dnia i nocy co, jak mam nadzieje, zaowocuje wkrótce kontynuacja bloga.

sobota, 3 stycznia 2009

Mickiewiczowszczyzna

Szli krzycząc: "Polska! Polska" [...]
Wtem Bóg z Mojżeszowego pokazał się krzaka,
Spojrzał na te krzyczące i zapytał: "Jaka?"
Juliusz Słowacki

Kiedy niespełna 20 lat temu rodziła się wreszcie, na nowo, niepodległa Polska w naszych sercach zajaśniała w końcu całkiem poważna iskierka nadziei na lepsze życie. Niepodległość tak długo wyczekiwana, bo w gruncie rzeczy od 1795 roku z małymi przerwami i głębszym oddechem II RP, stała się faktem. Przez te nieomal 200 lat potrzebowaliśmy silnego antybiotyku podtrzymującego życie substancji narodu. Główna choroba została szczęśliwie uleczona, ale coraz częściej dają o sobie znać środki uboczne tej terapii. Niepokojąco często.

Nie trzeba być bacznym obserwatorem życia społecznego by dostrzec jak często wracamy do przeszłości i szukamy w niej pocieszenia i usprawiedliwienia. My - potomkowie Mieszka I, zawsze pokrzywdzeni przez zdradzieckich sojuszników i wrogich nieprzyjaciół stawać musieliśmy do nierównej walki z siłami ciemności. Nam wbijano nóż w plecy, ale my niczym Chrystus zawsze nieśliśmy swój krzyż do końca. Polski naród, przedmurze chrześcijaństwa, przez Boga jedynego wybrany i umiejscowiony pośród zaborczych sąsiadów miał ocalić Europę przed poganami i komunistami.

To nasi chłopcy wybiegli w pamiętnym roku 73 na pożarcie lwom walcząc o wszystko i przeciw wszystkim. To nasi chłopcy tam – na wielkim Wembley – pokazali całemu światu, że z Polską zadzierać nie należy. To nasz Janek Tomaszewski upokorzył pewnych siebie i aroganckich Anglików. To my rok później na Mundialu pokazaliśmy jak należy grać w piłkę i tylko, gdyby nie kolejny podstęp pogodowy cwanych Niemców wygralibyśmy puchar. Bo on się nam należał, ale graliśmy na wrogiej ziemi i przy wrogiej pogodzie. Ale i tak każdy w Polsce wie, że to my byliśmy moralnymi zwycięzcami.

To tylko czubek góry lodowej widoczny prawie co roku przy okazji coraz to nowych - przegranych oczywiście - meczy polskiej reprezentacji z Anglią czy Niemcami. 1974 jest jeszcze całkiem świeżym wspomnieniem bo potrafimy uciec i dalej w przeszłość. 1410, Grunwald, najważniejsza bitwa w dziejach Polski. Ile razy będziemy jeszcze do niej wracać? 1683 – odsiecz Wiedeńska, 1808 - bitwa pod Somosierrą, 1944 - czerwone maki pod Monte Cassino. Zgoda, wszystkie te wydarzenia to naprawdę piękne i często spektakularne sukcesy Polski. Zgoda też, że nie wolno o nich zapominać. Powiem więcej, należy je wspominać i uczyć o nich w szkołach.

Problem zaczyna, gdy budujemy na tej historii swoją cierpienniczą postawę, w dodatku mocno megalomańską. Poczucie własnej wartości wynikające z kompleksów nijak pomóc nam może w budowaniu nowej Polski, gdzie wszystko zależy od nas a nie od zaborców. Jak długo można tłumaczyć wszelkie niepowodzenia historycznymi uwarunkowaniami? Brukamy naszą historię wracając do niej co rusz tak naprawdę szukając alibi i usprawiedliwień a nie prawdziwej dumy. Przez te 200 lat wmawiano nam poczucie wyższości a końcowo popadliśmy w kompleksy niższości. Wywalczyliśmy wolność w najpiękniejszy sposób jaki widział świat bo bezkrwawy. To co jednak stać się miało początkiem nowej drogi stało jej końcem. Bo tych sił naszego zrywu nie starczyło na nic więcej. Jak zdesperowany długodystansowiec dobiegliśmy pierwsi do mety maratonu wolności i padliśmy na ziemię. Nie starczyło nawet sił by odebrać nagrodę a już czekały następne, niemniej ważne biegi do wygrania.

Czekam na czasy, gdy pozostawimy to wszystko za sobą. W światku piłkarskim funkcjonuje takie powiedzenie: „jesteś tak dobry jak twój ostatni mecz”. Może się mylę, ale ostatni mecz Polaków miał miejsce całkiem niedawno a nie w roku 74. Żyjemy w niezwykle szybkich czasach, gdzie co 10 lat a nie jak dawniej co 100 lat dokonuje się rewolucja technologiczna. Cały świat patrzy przed siebie i szuka tam wyzwań. Polska jest sporym krajem w sercu Europy a zachowuje się jakby była mała wysepką na krańcu świata. Babrzemy się w przeszłości i żyjemy mrzonkami o dawnej świetności, gdy lista problemów i pilnych spraw do wykonania ciągle rośnie i rośnie. Zegar tyka, przepaść się powiększa.

niedziela, 28 grudnia 2008

3 lekcje 2008

Cykl 3 lekcji wypływających z dogorywającego roku.

Lekcja 1 - Pacta non sunt servanda.
Polityka międzynarodowa i dyplomacja to gra na bardzo cienkich strunach, gdzie każde słowo zwykło być starannie dobierane i warte więcej niż niejedna umowa. Tyle zasady gry. Lech Kaczyński, prezydent wszystkich polaków odpowiedzialny za losy Rzeczypospolitej, choć nie wygląda zdaje się lubić heavy metal bo te cienkie struny wyraźnie nadszarpuje. Okazuję się, że jedna i ta sama osoba może wynegocjować, jak sama stwierdziła, korzystne warunki traktatu, który co logiczne obiecała – całej Europie - podpisać, by potem stwierdzić, że jednak nie podpiszę bo ów sukces już sukcesem nie jest a porażką, ale już nie jego a cudzą. Ludowe porzekadło mówi, że tylko krowa nie zmienia zdania. I może lepiej więcej już nic nie dodam. No może prócz tego, że to wszystko ma miejsce w ojczyźnie Chopina.

Lekcja 2 - Róbmy coś tam coś tam.
Pan Wojciech Młynarski śpiewał w poprzednim jeszcze systemie Róbmy swoje. Teraz mamy nowy system i nowe piosenki. Pani poseł Elżbieta Kruk dała nam przykład jak pracować mamy i śpiewa Róbmy coś tam coś tam. Polska to kraj znany z zamiłowania do alkoholu i tego zmienić się już nie da. Pani poseł słusznie stwierdziła jednak, że ta przywara nijak nie usprawiedliwia generalnego nieróbstwa narodu. Rozpoczęła obyczajową rewolucję – a tę jak powszechnie wiadomo zaczynać należy od siebie - i tak Posłanka, mimo swojej chwilowej niedyspozycji, wzięła się za pracę dla dobra ojczyzny robiąc coś tam coś tam. Ach, gdyby tak pracował cały kraj…

Lekcja 3 (najważniejsza, najsmutniejsza) – Historia kołem się toczy.
Gwiazda Lecha Wałęsy nadal świeci mocno i rozświetla ciemną opinię o Polsce na świecie. Tak jak 25 lat temu wolna myśl demokratyczna zbiera się gdzieś ukradkiem w Polsce a władza się od niej odcina i bawi się na własnych salonach. Bal u senatora trwa, ale goście honorowi zebrali się na prowincjonalnej zabawie w Gdańsku. Widać tam czują się mniej skrępowani. I tylko w tle słychać Poetę krzyczącego: bo tam Polska właśnie…