niedziela, 15 marca 2009
Pete Doherty - Grace/Wastelands
Cyfrowy styl życia
Nowa formuła
piątek, 13 lutego 2009
Błędy kardynalne
Odkąd, chcąc nie chcąc, przestałem interesować się polityką nabrałem do niej innego stosunku. Śledząc na bieżąco wszystkie wydarzenia związane z rządem, parlamentem i innymi tego typu tworami łatwo o przekonanie, że są to sprawy najważniejsze na świecie a już na pewno w Polsce. A to błąd, do tego ten z serii kardynalnych.
środa, 11 lutego 2009
Konfrontacja
W życiu każdego człowieka nadchodzi moment tak zwanej weryfikacji - często brutalnej. Los zmusza nas wszystkich od czasu do czasu do skonfrontowania własnego wyobrażenia o własnej wiedzy z wyobrażeniem cudzym na ten sam temat. Abstrahując od wyniku tej konfrontacji całe to zajście jest mocno czasochłonne. Na szczęście jak wszystko ma też tendencje do przemijania – co też właśnie się stało. Mogę więc wrócić do normalnego porządku dnia i nocy co, jak mam nadzieje, zaowocuje wkrótce kontynuacja bloga.
sobota, 3 stycznia 2009
Mickiewiczowszczyzna
Wtem Bóg z Mojżeszowego pokazał się krzaka,
Spojrzał na te krzyczące i zapytał: "Jaka?"
Nie trzeba być bacznym obserwatorem życia społecznego by dostrzec jak często wracamy do przeszłości i szukamy w niej pocieszenia i usprawiedliwienia. My - potomkowie Mieszka I, zawsze pokrzywdzeni przez zdradzieckich sojuszników i wrogich nieprzyjaciół stawać musieliśmy do nierównej walki z siłami ciemności. Nam wbijano nóż w plecy, ale my niczym Chrystus zawsze nieśliśmy swój krzyż do końca. Polski naród, przedmurze chrześcijaństwa, przez Boga jedynego wybrany i umiejscowiony pośród zaborczych sąsiadów miał ocalić Europę przed poganami i komunistami.
To nasi chłopcy wybiegli w pamiętnym roku 73 na pożarcie lwom walcząc o wszystko i przeciw wszystkim. To nasi chłopcy tam – na wielkim Wembley – pokazali całemu światu, że z Polską zadzierać nie należy. To nasz Janek Tomaszewski upokorzył pewnych siebie i aroganckich Anglików. To my rok później na Mundialu pokazaliśmy jak należy grać w piłkę i tylko, gdyby nie kolejny podstęp pogodowy cwanych Niemców wygralibyśmy puchar. Bo on się nam należał, ale graliśmy na wrogiej ziemi i przy wrogiej pogodzie. Ale i tak każdy w Polsce wie, że to my byliśmy moralnymi zwycięzcami.
To tylko czubek góry lodowej widoczny prawie co roku przy okazji coraz to nowych - przegranych oczywiście - meczy polskiej reprezentacji z Anglią czy Niemcami. 1974 jest jeszcze całkiem świeżym wspomnieniem bo potrafimy uciec i dalej w przeszłość. 1410, Grunwald, najważniejsza bitwa w dziejach Polski. Ile razy będziemy jeszcze do niej wracać? 1683 – odsiecz Wiedeńska, 1808 - bitwa pod Somosierrą, 1944 - czerwone maki pod Monte Cassino. Zgoda, wszystkie te wydarzenia to naprawdę piękne i często spektakularne sukcesy Polski. Zgoda też, że nie wolno o nich zapominać. Powiem więcej, należy je wspominać i uczyć o nich w szkołach.
Problem zaczyna, gdy budujemy na tej historii swoją cierpienniczą postawę, w dodatku mocno megalomańską. Poczucie własnej wartości wynikające z kompleksów nijak pomóc nam może w budowaniu nowej Polski, gdzie wszystko zależy od nas a nie od zaborców. Jak długo można tłumaczyć wszelkie niepowodzenia historycznymi uwarunkowaniami? Brukamy naszą historię wracając do niej co rusz tak naprawdę szukając alibi i usprawiedliwień a nie prawdziwej dumy. Przez te 200 lat wmawiano nam poczucie wyższości a końcowo popadliśmy w kompleksy niższości. Wywalczyliśmy wolność w najpiękniejszy sposób jaki widział świat bo bezkrwawy. To co jednak stać się miało początkiem nowej drogi stało jej końcem. Bo tych sił naszego zrywu nie starczyło na nic więcej. Jak zdesperowany długodystansowiec dobiegliśmy pierwsi do mety maratonu wolności i padliśmy na ziemię. Nie starczyło nawet sił by odebrać nagrodę a już czekały następne, niemniej ważne biegi do wygrania.
Czekam na czasy, gdy pozostawimy to wszystko za sobą. W światku piłkarskim funkcjonuje takie powiedzenie: „jesteś tak dobry jak twój ostatni mecz”. Może się mylę, ale ostatni mecz Polaków miał miejsce całkiem niedawno a nie w roku 74. Żyjemy w niezwykle szybkich czasach, gdzie co 10 lat a nie jak dawniej co 100 lat dokonuje się rewolucja technologiczna. Cały świat patrzy przed siebie i szuka tam wyzwań. Polska jest sporym krajem w sercu Europy a zachowuje się jakby była mała wysepką na krańcu świata. Babrzemy się w przeszłości i żyjemy mrzonkami o dawnej świetności, gdy lista problemów i pilnych spraw do wykonania ciągle rośnie i rośnie. Zegar tyka, przepaść się powiększa.
niedziela, 28 grudnia 2008
3 lekcje 2008
Cykl 3 lekcji wypływających z dogorywającego roku.
Polityka międzynarodowa i dyplomacja to gra na bardzo cienkich strunach, gdzie każde słowo zwykło być starannie dobierane i warte więcej niż niejedna umowa. Tyle zasady gry. Lech Kaczyński, prezydent wszystkich polaków odpowiedzialny za losy Rzeczypospolitej, choć nie wygląda zdaje się lubić heavy metal bo te cienkie struny wyraźnie nadszarpuje. Okazuję się, że jedna i ta sama osoba może wynegocjować, jak sama stwierdziła, korzystne warunki traktatu, który co logiczne obiecała – całej Europie - podpisać, by potem stwierdzić, że jednak nie podpiszę bo ów sukces już sukcesem nie jest a porażką, ale już nie jego a cudzą. Ludowe porzekadło mówi, że tylko krowa nie zmienia zdania. I może lepiej więcej już nic nie dodam. No może prócz tego, że to wszystko ma miejsce w ojczyźnie Chopina.
Pan Wojciech Młynarski śpiewał w poprzednim jeszcze systemie Róbmy swoje. Teraz mamy nowy system i nowe piosenki. Pani poseł Elżbieta Kruk dała nam przykład jak pracować mamy i śpiewa Róbmy coś tam coś tam. Polska to kraj znany z zamiłowania do alkoholu i tego zmienić się już nie da. Pani poseł słusznie stwierdziła jednak, że ta przywara nijak nie usprawiedliwia generalnego nieróbstwa narodu. Rozpoczęła obyczajową rewolucję – a tę jak powszechnie wiadomo zaczynać należy od siebie - i tak Posłanka, mimo swojej chwilowej niedyspozycji, wzięła się za pracę dla dobra ojczyzny robiąc coś tam coś tam. Ach, gdyby tak pracował cały kraj…
Gwiazda Lecha Wałęsy nadal świeci mocno i rozświetla ciemną opinię o Polsce na świecie. Tak jak 25 lat temu wolna myśl demokratyczna zbiera się gdzieś ukradkiem w Polsce a władza się od niej odcina i bawi się na własnych salonach. Bal u senatora trwa, ale goście honorowi zebrali się na prowincjonalnej zabawie w Gdańsku. Widać tam czują się mniej skrępowani. I tylko w tle słychać Poetę krzyczącego: bo tam Polska właśnie…